Home > Wat doen wij? > Samenwerking >

Scheepsbrand op de Smit Hunter, juli 2004

De pauw van de kinderboerderij gooit wat kreten in de atmosfeer. Het is zondag, een rustige start… tot het alarm gaat. CE/AL 55.1, wilt u gaan naar Scheepswerf Niehuys van den Berg Pernis voor brand schip in dok?

De flegmatiek van de zondagochtend is plotseling verdwenen. Mobilofoons kraken, ademlucht sist en fluit. De tweetonige hoorns blazen vrijbaan over de verkeersloze Aveling. De Vondelingenweg opdraaiend zie ik de opkomende zon vertroebelen door de opstijgende rookwolken boven Pernis.
“DAT is geen twijfelaar!” AC de 55.1 maakt middelbrand en wil Havendienst ter plaatse.
Als ik met de aanvalsploeg op de gangway van het schip loop, twijfel ik al. Alles schudt door een grote ontploffing in het binnenste van het schip. De rook wordt uit alle gaten geperst. Heb ik weer. Schip in dok, alles open, overal gasflessen, persluchtslangen en elektriciteitskabels en de boel staat in de fik. Gelukkig geen personen meer op het schip. Moet ik hier nog wat mee?
Met de moed der wanhoop stuur ik de jongens van het schip en laat ze eerst assisteren bij de opbouw van de waterwinning. Zonder water wordt het hier een hel. “Er zit nog 150 m3 gasolie in het schip”, vertelt de dokmeester. Allemachtig, als dat gaat, zijn we de klos! Ik zit niet te wachten op twee exploderende brandstoftanks. De blusvoertuigen staan ondertussen in de rook door de draaiende wind. Zelfs de pompbediende en de ladderchauffeur moeten ademlucht dragen. De opbrengst van het waterkanon van de ladderwagen valt in het niet bij de hoeveelheid zwarte rook die uit de patrijspoorten van de brug bulkt. Dit loopt uit de klauwen!, schiet door me heen.
In een poging de brandstoftanks in de machinekamer veilig te stellen, stuur ik een ploeg de kuil op het achterdek in. Er is daar toegang tot de machinekamer. Die staat echter vol rook zonder zicht op een eventuele brand. Daar stuur ik dus niemand in. Ik richt mijn aandacht op de CO2 batterij die zich achter de waterdichte deur links van het winchhuis moet bevinden. Als we die handmatig kunnen openen, is de machinekamer misschien te behouden. Ik open de deur en de hitte gutst eruit. Als de ploeg met de straal de boel enigszins heeft afgekoeld, blijkt de CO2 batterij afgekoppeld en niet te werken. Ik ben even uit veld geslagen. Gert-Jan Ophorst, bevelvoerder van de CE 54.1, vraagt wat we gaan doen. Ik heb geen antwoord. Machinekamer onveilig, geen CO2 batterij en BOEM!!!!!! weer ontploffende gasflessen binnen. Wat een klotefik! Ik loop naar de reling en geef grote brand. Van de Officier van Dienst (OD) nog geen bericht.
We spreken af dat mijn ploeg via bakboord het dekhuis probeert binnen te gaan en hij de stuurboordkant voor zijn rekening neemt. In overleg met de intussen gearriveerde OD schuimt een andere ploeg de machinekamer vol. Een deken van hitte omgeeft ons als we het dekhuis binnengaan. Vrijwel direct stuiten we op een aantal gloeiend hete acetyleen- en zuurstofflessen. “Weg wezen hier!” roep ik. Voor mij geen witte handschoenen aan de kist en voor anderen wil ik dat ook niet.
Met Rob neem ik toch een kijkje in de machinekamer. Het is nog niet gelukt om het lichtschuim op te lijnen. “Straal mee!” Het goede zicht is opvallend en er is vrijwel geen rook. In de voorpiek fikt de boel nog behoorlijk. We trekken de straal langs de trappen en machines en richten op de hotspot. Als ik over mijn schouder kijk, zie ik via een koekkoek schuim de machinekamer in bulken. Help! We moeten weg hier voor de terugweg is geblokkeerd door schuim! Bij de trap naar de kuil, staat het schuim tot ons middel. Buiten trekken we ons masker af. De damp slaat van ons af. Close call, just in time…

Terug op de kazerne slingert de pauw weer wat kreten de lucht in. De laatste nieuwe haring glijdt op het bord. Lichte hoofdpijn; ik ben behoorlijk wat vocht verloren. Er zijn nog steeds eenheden bezig met bluswerkzaamheden op de Smit Hunter. Ik heb gemengde gevoelens over de inzet. Ik probeer alles in perspectief te plaatsen. Dat lukt niet helemaal. Eén ding is duidelijk: niet alle zondagen in de wacht zijn per definitie saai.

Walter van Tienen

<<Foto: brand smit houton 029.jpg>>